Jæja það kom að því...húsbóndinn skildi eftir mjög svo tættan, dauðan fugl á eldhúsgólfinu...í von um að gleðja húsfreyjuna. Skildi svo lítið þegar ég æpti upp yfir mig, sló til hans og henti fuglinum. Hans ósk var sennilega að ég mundi henda fiðurfésinu á George Forman lean mean fat grilling machine og snæða ljúfenga sunnudagsmáltíð. Nei hélt nú ekki! Eins og týpískur kall fór hann í fýlu og rauk út, sennilega hitt hina karlana í kirkjugarðinum hinum megin við götuna og bitchað mig til andskotans! Svo kom hann nú að lokum með skottið á milli lappanna (litterally) og við sættumst og allir voða happy. Svo í gær kom hann með ogguponsulítinn unga til að reyna að gleðja mig á ný...átti að vera voða krúttlegt, en snérist algjörlega upp í andhverfu sína og nú má kattarófétið dúsa inni á meðan aðrir eru úti að leika í sólinni.