Ég hata að vera andvaka. Segi og skrifa...hata! Hvers vegna þurfa allar áhyggjur heimsins og skrítnar pælingar að hlaðast á mann þegar maður leggst til hvílu. Hugsaði svo mikið að mig var farið að verkja í höfuðið. Ok. Gamla ráðið segir manni að fara framúr, drekka smá vatn og lesa smá. Sem og ég gerði. Las reyndar ekki, heldur fór að basla við brjálaða samurai sudoku. Rookie mistake. Æstist öll upp við að komast ekki lönd né strönd í þrautinni og fór að lesa bók. Entist ekki nema í 2,37 mín í bókinni vegna einbeitingarskorts. Hugurinn á fleygiferð. Maður hefði haldið að með öllum þessum pælingum að ég hefði fundið lausn á vandamálum heimsins. Nei. Eina sem ég uppskar var lítill nætursvefn og bólgin augu.