...þetta er ekki hægt, drattast á lappir þegar venjulegt vinnandi fólk er löngu búið í lönns og farið að huga að kaffi. Hringavitleysa dauðans...því maður liggur svo andvaka frameftir öllu og hið sama gerist svo daginn eftir...urrrr. Ég sem ætlaði að gera svo mikið í dag, en það verður víst að bíða betri tíma.

Gamla árið var kvatt með pompi og pragt og því nýja tekið fagnandi. Gríðargóð stemma á gamlárs, í gríðargóðum hópi vina. Fékk ekki marga tíma til að sofa af mér, því aðstoðarmaður heilbrigðisráðherra bauð til veislu þann 1.jan. Mikið um mat og dýrðir, en þynnkan skreið hressilega aftan að mér eftir desertinn þannig að ég skundaði bara heim. Óvart djamm á föstudaginn, ætlaði bara sakleysislega út að borða, en svo fjölgaði bjórunum jafnt og þétt í takt við idol og karíókí. Þegar hinir þreyttu fóru heim, hélt mín áfram og gerði tekílað gæfumuninn. Ég og Dísan gúffuðum nonna í lok kvölds, og fann stúlkan ekki fyrir þynnku daginn eftir, þökk sé vel majónes-smurðum æðum.